Η εκπληκτική ομοιότητα του Γιώργου Μάγκα με τον James Brown

Guernica_picasso

Πριν από αρκετά χρόνια στην σοφίτα ενός διαμερίσματος στο Παρίσι λέγεται πως εντοπίστηκε ένας αρκετά παλιός πίνακας. Τα χρώματα του πίνακα ήταν αρκετά σκοτεινά, η παλέτα, το ύφος, η σύνθεση, το θέμα τοποθετούσαν το έργο γύρω στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Το έργο είχε προφανείς επιρροές από την ολλανδική σχολή, ωστόσο πέραν πάσης αμφιβολίας επρόκειτο για έργο κάποιου μάλλον ασήμαντου καλλιτέχνη. Ο πίνακας έφερε μια δυσανάγνωστη υπογραφή με το πλήρες όνομα του καλλιτέχνη αλλά αυτό δεν βοηθούσε και πολύ ώστε να βγει κάποιο συμπέρασμα και να προσδιοριστεί η αξία του έργου. Το όνομα του καλλιτέχνη δεν αναφερόταν πουθενά στην βιβλιογραφία. Ήταν παντελώς άγνωστο. Το ίντερνετ δεν υπήρχε ακόμα ή ήταν ακόμα στα σπάργανα και ο Yves (σ.σ.: το όνομα είναι φανταστικό) δεν ήξερε που να πιαστεί. Κατά περίεργο τρόπο κάποια γράμματα από την ξεθωριασμένη υπογραφή θύμιζαν το όνομα ενός πολύ μεγάλου Ολλανδού καλλιτέχνη. Ο Yves μόλις το αντιλήφθηκε ανατρίχιασε στην σκέψη και μόνο: Αν ήταν αυτός θα είχε λύσει το πρόβλημά του!!!, σκέφθηκε, αλλά φυσικά δεν ήταν έτσι. Το έργο που κρατούσε στα χέρια ήταν ενός τελείως αγνώστου καλλιτέχνη. Πιθανόν και ερασιτέχνη! Απλά κάποια γράμματα από το όνομά του υπήρχαν επίσης στο όνομα του grand-maitre!!! Επρόκειτο για απλή σύμπτωση; Ή μήπως επρόκειτο για μία ακολουθία γραμμάτων με υψηλή συχνότητα επανάληψης; κάτι που θα σήμαινε πως ο καλλιτέχνης του Yves ήταν συμπατριώτης και πολύ πιθανόν συντοπίτης με τον μεγάλο δάσκαλο!!! Στη σκέψη αυτή η φαντασία του Yves άρχισε και πάλι να ζωντανεύει. Αν ήταν συντοπίτες τότε αυτός ο άγνωστος καλλιτέχνης πιθανόν και να χρησιμοποιούσε τα ίδια χρώματα με τον «maitre». Δεν αποκλείεται μάλιστα να ψώνιζαν τα υλικά τους και από το ίδιο μαγαζί ειδών ζωγραφικής!!! Πόσα καταστήματα ζωγραφικής να υπήρχαν τότε; Όχι και πολλά!… O Yves δεν άργησε να μπει σε πειρασμό. Άρχισε να μηχανεύεται διάφορα. Αν τροποποιούσε την υπογραφή; Αν άλλαζε τα γράμματα που διαφέραν; …αυτό όμως δεν θα είχε καμία πιθανότητα επιτυχίας. Το αποτέλεσμα δεν θα ήταν πειστικό! Τα μεσοδιαστήματα μεταξύ των γραμμάτων θα διαφέραν σε μέγεθος. Σκέφθηκε λοιπόν να σβήσει τελείως τα γράμματα που δεν ταίριαζαν και να αφήσει μισοσβησμένα, αχνά-αχνά, ίσα που να φαίνονται, μοναχά όσα γράμματα ταίριαζαν. Έτσι θα μπορούσε, σκέφθηκε, να συμπεράνει κανείς πως πρόκειται για αυθεντικό έργο που αρχικά είχε υπογραφή και μετά ο καλλιτέχνης άλλαξε γνώμη και έσβησε την υπογραφή του. Αυτό συμβαίνει συχνά. Αυτό λοιπόν θα έκανε και ο Yves. Δηλαδή τίποτα το σπουδαίο. Θα έσβηνε απλά σε κάποια σημεία την υπογραφή. Θα έσβηνε εντελώς ορισμένα γράμματα και θα άφηνε τα υπόλοιπα μισοσβησμένα, αχνά-αχνά, ίσα που να φαίνονται. Μετά θα παρουσίαζε τον πίνακα χωρίς κανένα σχόλιο. Άλλωστε δεν του έπεφτε και κανένας λόγος αφού δεν διέθετε τις απαιτούμενες γνώσεις. Τον λόγο θα τον είχαν πλέον οι «ειδικοί».
Και;;;….
Για να μην πολυλογώ, ο πίνακας θεωρήθηκε ως το χαμένο αριστούργημα των πρώιμων χρόνων ενός μεγάλου καλλιτέχνη.

Το αποτέλεσμα; Ο Yves ή όπως αλλιώς τον λέγαν, κέρδισε αρκετά χρήματα από την υπόθεση χωρίς να χρειαστεί, τουλάχιστον αυτός ο ίδιος, να εξαπατήσει κανένα!
Υπάρχει κανένα δίδαγμα μέσα στην ιστορία αυτή;
Μπορεί!, πάντως ακόμα και αν υπάρχει δεν είναι κάτι το τελείως ξεκάθαρο.
Ίσως όμως ένα μικρό δίλημμα να υπάρχει…
Ο μύθος για τον καλλιτέχνη φαίνεται πως είναι το άλφα και το ωμέγα…
Ο καλλιτέχνης που έχει δουλέψει τον ρόλο του και έχει κάνει σωστή δουλειά έχει ένα σημαντικό ατού. Στην προβολή και την αξιολόγηση του έργου του, στην οριοθέτηση του κοινού του. Ακόμα και στην υστεροφημία του όποιος επιθυμεί να το δει και έτσι.
Τι εννοούμε όμως όταν λέμε «μύθος» ή “ρόλος”; Κατά βάση εννοούμε την συνταγή που κάνει τον καλλιτέχνη να διαφέρει, να ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος. Αυτό! Κάποτε λοιπόν έπαιζε πολύ το σενάριο «δυστυχία». Ο καλλιτέχνης για να ξεχωρίσει έπρεπε να ζει μέσα στην δυστυχία. Όσο πιο δυστυχής τόσο καλύτερα. Τα έργα του δυστυχή καλλιτέχνη διέθεταν μια εσωτερικότητα, μια βαθιά πνευματικότητα. Ένα ψαγμένο φιλοσοφικό περιεχόμενο. Τέτοιου τύπου καλλιτέχνης ήταν ο Ρέμπραντ (Rembrandt: 1606-1669). H περίπτωσή του δεν προσφέρεται για κανενός είδους rembrandtαστεϊσμό. Στην διάρκεια της ζωής αυτού του μεγάλου ζωγράφου, οι πίκρες ακολουθούσαν μια παράλληλη πορεία με την φήμη του, αυξανόμενες και αυτές κατά γεωμετρική πρόοδο. Η οικονομική καταστροφή και η μομφή που του επιβλήθηκε από την εκκλησία για την εκτός γάμου σχέση του με την υπηρέτριά του την Hendrickje, με την οποία είχε κάνει μια κόρη την Cornelia, ήταν τα ελάσσονος σημασίας προβλήματα για τον μεγάλο ζωγράφο και ακουαφορτίστα. Όπως φανερώνουν τα τελευταία του αυτοπορτραίτα γύρω στα εξήντα έδειχνε πολύ γερασμένος και ταλαιπωρημένος από τις αλλεπάλληλες οικογενειακές τραγωδίες. Πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, εξήντα-τριών ετών, μέσα στην απόλυτη απόγνωση. Στο προσκέφαλό του ήταν μοναχά η κόρη του Cornelia γιατί στο μεταξύ είχαν πεθάνει πρώτα η Saskia, και μετά η Hendrickje, η πρώτη και η δεύτερη σύζυγός του και τέλος ο γιος του ο Titus, το μόνο από τα παιδιά που είχε κάνει με την Saskia και είχε επιβιώσει .
Ο Μπαχ (Bach: 1685-1750) από την άλλη πλευρά αφού εζησε μια σχετικά αφανή ζωή κατέληξε στα γεράματα τυφλός ύστερα από μια οδυνηρή εγχείριση στα μάτια. Την εγχείριση του την είχε κάνει κάποιος John Taylor, διάσημος χειρουργός-οφθαλμίατρος της εποχής. Ο Taylor μία δεκαετία αργότερα πέτυχε να στραβώσει και τον Χέντελ (Haendel: 1685-1759, μεγάλο επίσης μουσικό για πολλούς ισάξιο με τον Bach).
Ο Μπετόβεν (Beethoven: 1770-1827) αν και διάσημος έζησε μέσα στην μοναξιά ίσως λόγω της τσιγκουνιάς του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διηύθυνε την ορχήστρα κουφός. Οι μουσικοί ακολουθώντας τις οδηγίες του παίζανε τις νότες άλλα αντί άλλων. Αυτός και η ορχήστρα του ήταν το τρίο της αποτυχίας: Σα να λέμε ο τυφλός ζωγράφος, ο κουφός οργανοπαίχτης και ο κουτσός ακροβάτης. Επί σκηνής όλοι μαζί.
Για τον Μότσαρτ (Mozart: 1756-1791) οι φήμες και τα υπονοούμενα τον φέραν ως θύμα παιδικής εκμετάλλευσης από τον ίδιο του τον πατέρα ο οποίος τον περιέφερε και τον επιδείκνυε, από αυλή σε αυλή σαν την μαϊμού. Αυτή η ταλαιπωρία μαζί με το αλκοόλ το οποίο κατανάλωνε χωρίς συστολή όταν μεγάλωσε, υπέσκαψαν την εύθραυστη υγεία του μουσικοσυνθέτη και τον οδήγησαν σε πρόωρο θάνατο. Πέθανε στα τριάντα-πέντε προσπαθώντας να ολοκληρώσει ένα από τα σημαντικότερα έργα του, το requiem ( νεκρώσιμη ακολουθία). Τις τελευταίες μέρες της ζωής του τις πέρασε με υψηλό πυρετό του οποίου τα αίτια δεν έχουν διευκρινιστεί με βεβαιότητα. Ο Μότσαρτ τότε υποφέροντας από παραισθήσεις έβλεπε στο πρόσωπο του εντολέα της νεκρώσιμης ακολουθίας τον ίδιο τον άγγελο του θανάτου. Αποβίωσε τελικά πριν προλάβει να τελειώσει το μνημειώδες αυτό έργο. Την ευθύνη της ολοκλήρωσής του την ανέλαβε ο μαθητής του Franz Xaver Süssmayr που όλο αυτό το διάστημα καθόταν στο προσκεφάλι του ασθενή δασκάλου του κρατώντας σημειώσεις. Η αυλαία για τον Μότσαρτ έκλεισε στενόχωρα. Ο θρύλος θέλει την νεκρική πομπή με το άψυχο σώμα του νεαρού μουσικού να την ακολουθεί μοναχά ένα σκυλί. Οι συγγενείς εξαιτίας της βροχής είχαν ήδη εγκαταλείψει την πομπή στην έξοδο της πόλης. Η άμαξα που κουβαλούσε την σωρό του μουσικού άδειασε το φορτίο της σε ένα σκάμμα για απόρους κι έτσι δίχως μάρτυρες παραμένει ακόμα μυστήριο το ακριβές σημείο ταφής του.
DelacroixΑς φύγουμε από τον τύπο της δυστυχισμένης μεγαλοφυΐας, και ας πάμε κάπου αλλού. Στον τύπο του αντιδραστικού, του αντικομφορμιστή του επαναστατημένου καλλιτέχνη. Του μπαρουτοκαπνισμένου αρτίστα που δεν διστάζει να πέσει μέσα στην φωτιά. Ένας τέτοιος διάσημος τύπος «σαν» cascadeur καλλιτέχνη ήταν ο Ντελακρουά ο οποίος σαν άλλος Ιούλιος Βερν, χωρίς δηλαδή να έχει πάει επί τόπου να δει, ζωγράφισε από φαντασίας πεδία μαχών με απίστευτη ζωντάνια και δυναμισμό. Οι πίνακές του λειτούργησαν σαν τους καλούς αγωγούς, ενισχύοντας δραστικά την διάδοση επαναστατικών ιδεών. Επειδή μάλιστα ο Delacroix είχε πάθος με την Ελλάδα βοήθησε ουσιαστικά ώστε να γίνει σαφής σε πανευρωπαϊκή κλίμακα η επιτακτική ανάγκη για άμεση επίλυση του εθνικού μας ζητήματος. Ο Eugène Delacroix ανεδείχθη ως ένας από τους σπουδαιότερους φιλέλληνες και δικαιολογημένα το συγκλονιστικό πανθομολογούμενως έργο του «Η Ελλάς στα ερείπια του Μεσολογγίου», που είχε δημιουργήσει για να καυτηριάσει τις αγριότητες μετά την άλωση της πόλης, κοσμούσε παλαιότερα το οπισθόφυλλο των μαθητικών τετραδίων.
Ένας άλλος τύπος καλλιτέχνη που υιοθετήθηκε εκ των υστέρων ήταν ο καλλιτέχνης εξερευνητής. Ο υπέροχος Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ (Arthur Rimbaud: 1854-1891) ενσάρκωσε με πειστικότητα τον ρόλο αυτό.
Θα συνιστούσε σοβαρό κενό εάν ανάμεσα στα καλλιτεχνικά πρότυπα δεν μνημονεύαμε τον τύπο του bohème καλλιτέχνη. Ο εν λόγω καλλιτέχνης έχει επιλέξει να ενσαρκώσει τον ρόλο του «Πρίγκιπα Μποέμ» αν και υποπτεύομαι πως οι περισσότεροι πρέπει να είχαν άγρια μεσάνυχτα από λογοτεχνία και ρομαντισμό και να αγνούσαν παντελώς το έργο του Γάλλου συγγραφέα Honoré de Balzac (1799-1850) του εμπνευστή του τύπου bohème. Πρόκειται για τον πιο πολυφορεμένο τύπο καλλιτέχνη. Για πολλές δεκαετίες ο τύπος του bohème θεωρείτο συνώνυμος με τον καλλιτέχνη. Αν ήσουν καλλιτέχνης τότε σε θεωρούσαν bohème τύπο. Πολλά διάσημα ονόματα στην τέχνη θα πρέπει να θεωρηθούν ως αυθεντικοί bohème. Ο Baudelaire, ο Gauguin, ακόμα και ο δικός μας ο Moustakí αλλά και ένα σωρό άλλοι. Με τον καιρό ο τύπος του bohème έφυγε από την μόδα και πλέον υιοθετείται μοναχά στη περίπτωση που τυχαίνει να ταιριάζει απόλυτα με την ψυχοσύνθεσή κάποιου συγκεκριμένου καλλιτέχνη καθώς και στις περιπτώσεις που κάποιος καλλιτέχνης στερείται φαντασίας και εφευρετικότητας οπότε και καταφεύγει στην εύκολη λύση το πρότυπο του bohème.
Ευτυχώς πάντως πριν καλά-καλά ξεφτίσει όλως διόλου ο τύπος του bohème μπήκαν στην ζωή μας κάτι νέα τυπάκια. Αρχίσαμε να τα συναντούμε σιγά-σιγά στον ηλεκτρικό και στις πλατείες. Ξεχωρίζαν από απόσταση. Κόμμωση σε στυλ λοφίο τσαλαπετεινού. Ντεκορασιόν: Χρώματα ανάμεικτα. Ρούχα μαύρα. Μαλλί ουρά παγονιού. Λίγα καρφιά εδώ και ‘κει: μύτη, γλώσσα, αυτί, άνω, κάτω χείλος. Ήταν τα πανκάκια. Το κίνημα γεννήθηκε στην Αγγλία την δεκαετία του 70. Οι punk φέραν ένα νέο κώδικα επικοινωνίας, ανήγαγαν το γκράφιτι σε μαζική τρέλα, παίξανε τρελό ροκ, τα δώσανε όλα και αφού ξεδώσανε για τα καλά, έφυγαν. Το στυλάκι παροπλίστηκε σχετικά γρήγορα, πολύ πιθανόν επειδή η συντήρηση αυτού του πολύ εντυπωσιακού στυλ απαιτούσε πολύ κόπο και δυστυχώς μπόλικο χρήμα.
Όπως θα έχετε παρατηρήσει όλα αυτά τα στυλ γεννήθηκαν «έξω». Δικαιολογημένα ίσως και να αναρωτιέστε: «Μα καλά εμείς οι Έλληνες δεν κάναμε τίποτε; Δεν λανσάραμε κάποιο πρότυπο; Τι στα κομμάτια μόνο αντιγραφή ξέρουμε να κάνουμε;»
Μα πως; Φυσικά και κάναμε! Φτιάξαμε τον τύπο του ρεμπέτη!
Έναν πολύ ιδιαίτερο τύπο, βαρύμαγκα, εύθικτο και φαλλοκράτη. Μια ολοκληρωμένη εικαστικά φιγούρα με κομπολόι, μουστάκι και ριγέ κουστούμι. Σωστό Μίκι Μάους!
Καλή προσπάθεια! Πάνω σε αυτόν τον τύπο χτίσανε τον μύθο τους και διέπρεψαν μάλιστα πληθώρα καλλιτέχνες: Παπαιωάννου, Τσιτσάνης, ΤσαρούχηςΤσαρούχης!!; Μα ναι! Αυτός ίσως ήταν που απεκόμισε και το μεγαλύτερο όφελος . Παρά την σοβαροφάνεια με την οποία παρίστανε ο Τσαρούχης τον ρεμπέτη, το στυλάκι δεν του πήγαινε καθόλου. Το κουστούμι ήταν δανεικό. Και πως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς; Ένας γκέϋ καλλιτέχνης μέσα σε ένα κόσμο καθαρά ομοφοβικό! Αυτή η αντίθεση ήταν ωστόσο που έκανε την διαφορά. Πως του κατέβηκε; Ήταν ειλικρινής η επιλογή; ή μήπως ήταν κάτι που ξεκίνησε για πλάκα κι όταν άρχισε να «πιάνει» το γύρισε αμέσως στο σοβαρό; Όπως και να ‘ταν όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος! Ο Τσαρούχης έπλασε σιγά-σιγά μια ιδιαίτερη, πολύ ξεχωριστή και λιγάκι γραφική φιγούρα. Μία φιγούρα ανάμικτη. Βιβλική και ρεμπέτικη. Με τον τρόπο αυτό ξεχώρισε με το καλημέρα από το τσούρμο όλων των υπολοίπων σύγχρονών του καλλιτεχνών. Οι κινήσεις του ήταν έξυπνες και είχαν αποτέλεσμα. Το αντιλαμβανόμαστε ακόμα! Πόσοι αλήθεια είναι αυτοί που δεν έχουν δει ή δεν έχουν ακούσει ακόμα για τον περίφημο ζεϊμπέκικο χορό του Τσαρούχη; Χάρις σε εκείνο τον σπαγγέτι ζεϊμπέκικο ο δαιμόνιος καλλιτέχνης ως άλλος Clint Eastwood τράβηξε το όπλο του και εξόντωσε τον ανταγωνισμό!
hqdefaultΤον Τσαρούχη, τον είχα τρακάρει αρκετές φορές στην πλατεία στο ηλεκτρικό στο Μαρούσι. Ήταν ήδη μεγάλος σε ηλικία. Περπατούσε απίστευτα αργά. Έπρεπε να τον παρατηρήσεις με προσοχή για να αντιληφθείς ότι το σώμα του ήταν σε κίνηση. Πίσω του σε απόσταση λίγων βημάτων ακολουθούσε η συνοδεία του, κάτι εντυπωσιακά όμορφα νεαρά άτομα. Μία φορά που τον θυμάμαι κάπως πιο καθαρά συνοδευόταν από ένα αγόρι και δύο κορίτσια. Το όλο σκηνικό θύμιζε πομπή. Στημένο ήταν; Δεν θα μπορούσα να πω με βεβαιότητα. Έμοιαζε όμως με στημένο. Όπως και να ήταν αυτός ο περιφερόμενος μικρός θίασος δεν περνούσε απαρατήρητος. Ακόμα και αν ήσουν απορροφημένος στα δικά σου, σε παρέσυραν οι περαστικοί και τον πρόσεχες υποχρεωτικά. «Ρε συ, ο Τσαρούχης!», άκουγες να σου ψιθυρίζουν σχεδόν στο αυτί.
Αυτά!
Μέχρι εδώ βέβαια καλά όμως θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς: «Μα καλά ο καλλιτέχνης δεν θα πρέπει να έχει πάνω από όλα να επιδείξει κάποιο έργο;»
Οπωσδήποτε! Θα πρέπει να έχει και έργο και μάλιστα σημαντικό. Όμως ο καλλιτέχνης θα πρέπει να πηγαίνει μπροστά μαι το έργο να ακολουθεί πίσω του.
Όταν τον βλέπει κανείς τον καλλιτέχνη να ποζάρει δίπλα στο έργο του δεν πρέπει να θαυμάζει το έργο αλλά τον καλλιτέχνη.
Δες τε την φωτογραφία του Picasso δίπλα στην Γκουέρνικα, ο ζωγράφος μαγνητίζει το βλέμμα. Ο πίνακας είναι ντεκόρ. Και δικαιολογημένα αφού πρόκειται για τον καλλιτέχνη φαινόμενο του 20ου αιώνα. Ο Picasso είχε στήσει αριστουργηματικά το σκηνικό του ρόλου του. Του ρόλου του καλλιτέχνη πρότυπο, του γεννημένου ταλέντου. Του καλλιτέχνη που όπως περηφανευόταν μόνος του, από παιδί μπορούσε να ζωγραφίσει όμοια και ισάξια με τον Ραφαήλ. Ή και τον Ρούμπενς να προσθέσουμε εμείς. Για τον Γκρέκο ο ίδιος δεν είχε σχολιάσει κάτι. Ευτυχώς αυτή τουλάχιστον την μ@λ@κί@ δεν τόλμησε να την εκστομίσει!!!
Το επάγγελμα του καλλιτέχνη θέλει λοιπόν τα τερτίπια του. Ίσως γιατί είναι ένα επάγγελμα που κατά βάση δεν είναι επάγγελμα!
Θυμάμαι την περίοδο που αποφοιτούσα από το λύκειο είχα ακούσει για μια περίπτωση. Ένας συμμαθητής είχε πει στον πατέρα του ότι σκόπευε να γίνει ζωγράφος και αυτός τον είχε αρπάξει από τον γιακά και τον είχε πετάξει έξω από το σπίτι. Μαζί με την μητέρα του! Την μητέρα μπορεί και να ήθελε από καιρό να την πετάξει έξω…
Σήμερα δόξα το Θεό, τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά.
Το οικογενειακό περιβάλλον συνήθως είναι πιο υγιές. Οι οικογένειες παρέχουν τα εφόδια, τουλάχιστον τα ψυχικά, ώστε μεγαλώνοντας να μπορέσουν τα παιδιά να δημιουργήσουν και να ξεχωρίσουν όπου και αν τα οδηγεί η καρδιά και το ένστικτό τους.

Και τώρα να προσθέσω κάτι που αν δεν το κάνω θα σκάσω:
Ρε παιδιά, αυτός ο Μάγκας δεν είναι ολόιδιος ο James Brown;
Ο άνθρωπος ΧΑ-ΝΕ-ΤΑΙ!!! ρε φίλε, ΧΑ-ΝΕ-ΤΑΙ!!!

TRICOLORE Art Point Rights

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

Για να δείτε τον Τσαρούχη να χορεύει ζεϊμπέκικο πατήστε εδώ
Αν θέλετε να ενημερωθείτε για τον Ρέμπραντ μέσα από την Βικιπαίδεια για συντομία πατήστε εδώ
Αν θέλετε να ενημερωθείτε για τον Ντελακρουά μέσα από την Βικιπαίδεια για συντομία πατήστε εδώ
Αν θέλετε να ενημερωθείτε για τον Αρθούρο Ρεμπώ μέσα από την Βικιπαίδεια για συντομία πατήστε εδώ
Για να ακούσετε μια αριστοτεχνική και κανονική εκτέλεση του Sinatra πατήστε οπωσδήποτε εδώ και απολαύστε τους Sex Pistols
Για πολύ James Brown και εξίσου πολύ Pavarotti πατάτε εδώ και κόβετε φλέβες
Και για τους τολμηρούς ολίγος … Μάγκας εδώ